Romet Jubilat 2

Postanowiłam, że mój Romet Jubilat 2 – ta dumna, składana legenda polskiej szosy – zasługuje na coś więcej niż tylko zbieranie kurzu w piwnicy. Przez ostatnie lata jego łańcuch brzmiał tak, jakby ktoś wrzucił garść gwoździ do betoniarki, a każde naciśnięcie na pedały przypominało walkę z rozgotowanym kisielem.
Wzięłam więc sprawy w swoje ręce i wkroczyłam do akcji z moją tajną bronią: puszką WD-40.
Gdy tylko wycelowałam rurkę w ten zardzewiały mechanizm i nacisnęłam spust, poczułam się jak mechanik Formuły 1 na najważniejszym wyścigu sezonu. Łańcuch, który jeszcze chwilę temu błagał o litość, nagle odzyskał chęć do życia. Mój Jubilat przestał piszczeć jak stado nienasmarowanych taczki. Teraz sunie tak cicho, że mogę skradać się pod oknami sąsiadów niezauważona. Wcześniej jazda pod górkę była jak pchanie głazu pod prąd, a teraz? Pedały chodzą tak lekko, że boję się, czy przypadkiem nie przebiję bariery dźwięku między warzywniakiem a domem. WD-40 nie tylko rozruszało ogniwa, ale tchnęło w ten rower nowego ducha. Mam wrażenie, że nawet te chromowane błotniki zaczęły świecić jaśniej z samej dumy, że znów tworzymy zgrany duet. Odratowałam klasyka. Mój Jubilat nie jest już emerytem na wygnaniu, to teraz szosowy drapieżnik w wersji retro, który każdą prostą traktuje jak odcinek specjalny!